داشتم در اين دنياي جادويي پرسه مي زدم كه گزارشي بدستم رسيد از كساني كه نام شان اراذل بود و اوباش و طرحي براي امنيت از شرّ ايشان. (در اين جهنم مي توانيد ببينيد گزارش را و اينجا و اينجا هم.)

اين اول بار نبود كه "خشونت دولتي" در چنين حالت رقت باري رخ مي نمود، اگر به تاريخ نخواهم برگردم در يك سال گذشته بارها اين چنين عكس و گزارش هايي ديده و خوانده بودم - تا جاييكه دغدغه حقوق انساني ي "خشونت ديدگان دولتي" هم بر ساير مشغله هاي فكري ام اضافه شد – اينبار امّا گزارش ملموس تر بود و از طرف گزارشگران جوان حقوق بشر منتشر شده بود.

بر روي ادامه ي مطلب كليك كنيد!

امروز {در حقيقت ديروز!} دومين روز ماه خرداد بود، روزيكه هرگز گمان نمي كردم من و نسل من چنين بي تفاوت از كنارش بگذريم. بايد اعتراف كنم كه اگر امروز تولد دوست عزيز خنده رو ام نبود از كنار اين پنج شنبه و جمعه هم مانند هر هفته مي گذشتم بي آنكه تاريخ ماه و روزش را بدانم!!

پس از اينكه فهميدم دوم خرداد امروز است خيلي به دوم خرداد 76 فكر كردم، به حال و هواي آن روزهايم و به آنچه در سر داشتم....

هنوز يادم هست كه آن روزها چه حالي داشتيم! حس ترس توأم با ميل رهايي.

آن روزها من دانش آموز سال سوم دبيرستان بودم و يكي دوسالي بود با كتاب و مطالعه مأنوس شده بودم و لذت مي بردم از فهم علوم انساني و شرايط خاص تاريخي ي ايران، نشريه هاي آن روزها هم مثل امروز متشكل بود از مجلات زرد به اضافه ي انتشارات وابسته به دولت (وابستگي ي مستقيم يا غير مستقيم! به دولت آشكار يا به دولت سايه!!) و در كنار آنها نيز چند نشريه اي كه به نوعي منتقد بودند و عموماً طبقات تحصيل كرده و متجدد مشتري ي اين نوع نشريات بودند.

در شهرستان محل زندگي ي من به سبب كوچكي و محروميتِ خاصّ شهرهاي مرزي اغلب اين نشريات يا نمي رسيد به آنجا و يا با تأخير زياد طوري كه بيش از نيمي از خبرهاشان بيات شده بود، به آنجا مي رسيد!

تا اينكه روزي با خبر شديم يكي از فروشندگان لوازم التحرير قرار است نمايندگي ي هفته نامه ي "ت" را دريافت كند، تا هم به موقع (نسبتاً البته!!) توزيع شود و هم حتماً هر هفته شماره ي جديدش برسد، و آن هفته نامه اي بود با مطالب علمي-انتقادي نسبت به حوزه ي سياسي-اجتماعي ي ايران و من با اين هفته نامه از  طريق يكي از معلم هايي كه اغلب در كلاس اش بحث سياسي مي كردم آشنا شدم و پس مدتي شيفته مطالب و قلم بي پرواي سردبير و هيئت تحريريه اش شدم، نويسندگاني كه بارها در خيابان كتك خورده بودند و بارها تهديد به مرگ شده بودند!!

اما اين تاريخچه را براي چه گفتم؟!

براي اينكه به اينجا برسم كه در آن روزهاي سرد سكوت و خفقان از چنين روزنه ي بود كه شنيديم : «اندكي صبر سحر نزديك است!» و هم از او بود شنيديم مردي با مژده ي بهار مي خواهد بيايد، البته اگر بگذارند! پس چنين شد كه براي اولين بار شايد احساس كردم نسبت به جامعه و آزادي اش مسئولم؛ احساس كردم اگر اين گوهر ناياب را ديگران نشناسند و همچنان سالهاي سياه سازندگي ادامه پيدا كند، مسئوليتش به عهده ي ماهايي است كه نقشه ي گنج و راه دستيابي به آن را از جامعه دريغ كرده ايم

پس با چنين احساسي پا به راهي گذاشتيم كه آخرش روشنايي مي ديديم، مسيري نه چنان هموار با گردنه هاي نفس گير و شب هاي بي پايان! راهي كه ابليس ها طلسم اش كرده اند و راهزنان امنيتش را نگهباني مي كندد!

 آن روزها، با همان شناخت اندك، براي رويارويي با هر خطري آماده بوديم؛ به هم قول داده بوديم بر سر آرمان مان معامله نكنيم و در اين راه خسته نشويم چرا كه اين شب بسي زودتر از آنچه قابل تصور باشد به روز خواهد پيوست....

آن روزها خيلي زود نام خاتمي بر زبان ها جاري شد، انگار ديگران نيز خود را مسئول ديده بودند؛ ديگران هم با فكري مشابه به صحنه آمده بودند.

ستاد خاتمي خيلي زود رونق گرفت و پر رفت و آمد شد، خوب يادم هست كه در آن شهر كوچك فقط آنانكه سري در آخور و دستي بر منابع ملي داشتند (!) غايب بودند، هرچند كه آنان نيز وابستگي شان به قدرت حاكم محرز بود و آمدنشان به آنجا مي توانست باعث تعجب شود!

همه آمدند آن روزها و چه خالصانه آمدند، ديگر كسي از ديدن ماشين سفيد فلان ارگان خبرچين و قيافه ي اخم آلود "ج"، راپورتچي و شكنجه گر آن ارگان، ترسي به دل راه نمي داد، كسي از گرفتاري هاي بعدش نمي ترسيد، همه با هم مهربان بودند و به هم مطمئن.

تجلي ي "سرمايه ي اجتماعي" را تا آن روزها هرگز نديده بودم و همين بود كه ما جوانترها را دلگرم مي كرد به ادامه ي راه. آن روزها بزرگترها انگار يادِشان نبود تجربه ي تلخ سياست ورزي در دهه ي اول پس از انقلاب را!

تمام آن شب ها و روزها گذشت و روز موعود رسيد، روزيكه تمام اش در استرس گذشت، روزي پر از ابهام، پر از دلهره، روز كم طاقتي يا شايد تمام شدن طاقت مان، در تمام آن روز اين طنز گل آقا در ذهن مان بود كه در ترويج كاربرد صحيح زبان فارسي نوشته بود:

«بنويسيم خاتمي

و بخوانيم ناطق»

اما اينبار در بر آن پاشنه چرخيد كه ما مي خواستيم و «خاتمي آمد».

آن خرداد گذشت و خردادهاي بعدي هم پس از آن تا امروز كه بيش از يك دهه است كه مي گذرد، دهه اي بس متفاوت از آنچه در ذهنِ جوانِ آنروزِ ما بود، چنانكه در ذهن بزرگترها هم چنين معجوني هرگز نمي شد يافت!

در اين فرصت اندك نمي خواهم به اين بپردازم كه خاتمي با آنهمه شور و شعور گرد آمده بر سر كوي اش چه معامله اي كرد، به اين هم نمي خواهم بپردازم كه آن همه سرمايه در كجا هزينه شد و چه عايدي داشت براي توده ي مردم؟!

تنها خواستم يادآوردي از آن روز بنويسم و از عامل محرك آن روزها - كه هنوز بنظر اصالتش را حفظ كرده است – سخني به ميان بياورم.

اين را نوشتم تا بگويم حساب "دوم خرداد" از "دوم خردادي ها" ( در رأس شان خاتمي ) جدا است، آن حس، آن خواسته و آن تلاش اصالتش از آنجا است كه نگاه به انسان و آزادي اش دارد، آن روزها بخاطر به قدرت رسيدن خاتمي و اطرافيانش بوجود نيامد بلكه مي خواستيم حرف خاتمي به كرسي بنشيند، ما تشنه ي تحول بوديم و خاتمه مشكي به ما نشان داد كه از دور پر آب مي نمود! ما بخاطر آب بود كه به پيشواز خاتمي رفتيم اگر نه مانند خاتمي روحاني سيد خنده رو بسيار است!! ما براي تقديس آب رفتيم و بخاطر او بود اينهمه هزينه پرداختيم اما افسوس كه در مشك هوا يافتيم!

با اين اوصاف گمان مي كنم سكوت در اين روز نشان از فراموشي ي آن عهد و آن خواسته داشته باشد در حاليكه هنوز همه ما بر آن عهد هستيم و هنوز تشنه ي آن آب، پس آيا بهتر نيست اين روز را به تجليل از آب بگذرانيم تا مبادا با سكوت ما آن خواسته و آن عهد فراموش شود!؟!

به اميد آن روز كه اين خواسته ي تاريخي ما لباس واقعيت بپوشد و سيراب مان كند!

به اميد دوري از عطش و سيرابي ي جاودان!

به جاي پا نوشت:

تذكارِ يك:

جالب است! ما خاتمي را به ديگران مي شناسانديم در حاليكه خود هيچ شناختي از او نداشتيم!

تذكار دو:

عموماً نوشتنم با تايپ همزمان است و اغلب هم در صفحه ي ارسال مطلب جديد بلاگفا مطلبم را تايپ مي كنم و بلافاصله آن را در وبلاگ درج مي كنم بي آنكه بازخواني و غلط گيري كرده باشم!

تذكار سوم:

براي تشكر از حضورتان و عذر خواهي از غلط هاي املايي و انشايي متن بود كه "تذكار دوم" نگارش شد!!!

تذكار چهار:

عكس هاي استفاده شده تزئيني مي باشد!

و آخرينش اينكه:

واقعاً ممكن است روزي سيراب شويم و سيراب بمانيم؟!

« همه با هم ارسال پيامك تبريك سال جديد را تحريم مي كنيم.

در پي تصميم شركت زياده خواه مخابرات ،براي افزايش نرخ پيامك

از 14 به 23 تومان مردم ايران در حركتي ملي قصد تحريم پيامك هاي

تبريك شب عيد را دارند، تا با تحميل كردن ضرري نزديك

به رقم 2،520،000،000 تومان به مخابرات در مقابل زياده خواهي هاي

اين شركت ايستادگي كنند.

پيش بيني مي شود نزديك به 180،000،000 پيام كوتاه فقط در

شب عيد فرستاده شود.

180،000،000 * 14 = 2،520،000،000 تومان.

اين ايميل را به همه دوستان ارسال كنيد. »

به مادرم گفتم : «ديگر تمام شد»

گفتم : هميشه پيش از آنكه فكر كني اتفاق مي افتد

بايد براي روزنامه تسليتي بفرستيم

در مطالب گذشته ام به ماه بهمن و اهميت وقايع اين ماه اشاره اي داشتم. امروز يكي از همان روزهاي با اهميت است. روزي كه دست كم سه نسل را سياه پوش كرد. سياه پوش و در حسرت حرف هاي ناگفته ي دختري جوان، بانويي كه در همين سي و دو سال زندگي اش حرف هاي جديد زيادي زده بود، در همين مدت كوتاه به قدر كفايت با سختي ها و رنج و غصه ها دست و پنجه نرم كرده بود تا جرأت و اعتماد به نفس اش به حد كافي رشد كند. در همين زندگي ي كوتاه در نظر بزرگان ادب و فرهنگ ايران و حتي دنيا قدر و منزلت يافته بود و به درجه اي رسيده بود كه بزرگي چون شاملو - شاعر بي بديل معاصر - در سوگ اش به غصه نشسته و در وصف اش زيباترين واژه ها را به خدمت گرفته و نام اش را به روشنايي اي تشيبه مي كند كه بر پيشاني ي آسمان مي گذرد. بله فروغ. نامي كه چون روشنايي بر پيشاني ي ادب و هنر منتقد مي درخشد.
فروغ فرخ زاد، به گفته ي اطرافيانش - چون بسياري از بزرگان منتقد ديگر - روحيه ي خاصي داشته است. دختري غمگين و نا اميد اما جسور و سركش.
آري، 24 بهمن ماه 1345 براي بسياري روز غم انگيز و غمباري بود، روزي غيرقابل باور در ميانه ي آن فصل سرد، روزي زمستاني كه مي بايست وجود بهاري ي زني عصيان زده را به "ظهيرالدوله" بسپارند تا در كنار ديگر بزرگان اين سرزمين زندگي ي ديگري اغاز كند، زندگي ي جاودان در واژگان اش.
او مرده بود اما طبل زندگي اش از صدا نيفتاده بود، او رفت اما "خاطره اش تا جاودان جاويدان در تكرار ادوار" پابرجا ماند. او را به ظهير الدوله سپردند، چنانكه بزرگاني چون ملك الشعرا را نيز در همان آرامگاه دفن كردند اما شعرهاي شان زنده ماندند، آنها رفتند اما هنوز خانه ي شان از رونق نيفتاده است، هنوز آخر هفته ها و روزهاي تعطيل عاشقان سراغ ظهيرالدوله را مي گيرند و چه بسيارند جواناني چون نگارنده ي اين سطور كه روزهاي دلتنگي شان را بر مزار فروغ مي گذرانند.....
با هم "آيه هاي زميني" اش را مرور مي كنيم.

شاید حقیقت آن دو دست جوان بود

آن دو دست جوان

که زیر بارش یکریز برف مدفون شد

روحش شاد

ولنتاين يا روز عشّاق از روزهاي جهاني اي است كه در ايران و در بين نسل جوان متوسط جامعه امروز طرفداران پر و پا قرصي پيدا كرده است و البته به همان نسبت هم مانند هر پديده ي وارداتي ي ديگر مخالفين مستحكمي.

مخالفين اين پديده عموماً از دو ديدگاه عمده به نقد اين روز و اين نامگذاري مي پردازند:

برخي از زاويه ي ملي گرايي و بازگشت به سنت هاي اصيل ايراني اين موضوع را به چالش مي كشند، چرا كه آنان معتقدند منشأ بسياري از اين مناسبت ها فرهنگ كهن ايراني است كه توسط كشورهاي غربي گرته برداري شده، در آنجا بومي سازي شده و سپس با استفاده از ابزارهاي تبليغاتي، در جهت اشاعه ي فرهنگ غربي و به اسم سنت غربي در سراسر دنيا تبليغ مي شود.

اين ديدگاه كه در بين بخش هايي از رسانه هاي حكومتي چون راديو جوان و بسياري از شخصيت هاي وابسته نيز طرفداراني يافته است مثال مي آورد كه دو سه روزي بعد از ولنتاين روز عشّاق ايراني (اسپندارمذ) است – 29 بهمن يا 5 اسفند - كه غربيان پيش دستي كرده و جشن را زودتر برگزار مي كنند!

اول: از دیرباز این را شنیده ایم و شاید بارها هم تجربه اش کرده ایم که "ضمیر مرجع خودش را پیدا می کند." اما این ضمیر لزوماً همان تک کلماتی که برای خطاب و اشاره به خود یا دیگری استفاده می شود نیست.

ضمیر می تواند یک جمله ی زیبا باشد یا یک مقاله ی چندین صفحه ای، ممکن است یک بیت شعر باشد یا یک دیوان اما هر چه باشد اهمیتش در پیامی است که با خود حمل می کند، پیامی که مستقیم نمی توان بیان اش کرد، پیامی که گاهی مستقیم گفتن اش مساوی می شود با بی اثر شدن اش. چرا که "فقط چه گفتن" نیست که اهمیت دارد، بلکه "چگونه گفتن" نیز اغلب بسی با اهمیت تر می نماید. بعضی از زمان ها نیز تنها گزینه ی موجود یا گزینه ی مطلوب تر، استفاده از ضمیر است، آن هم ضمیری رمز آلود و سرشار از ایهام و اشارت.

( به یاد پیام یکی از رفقا (هاشم) افتادم که گفته بود زبان فارسی زبان پر رمز و رازی است، حقیقتاً هم همینطور است و از این بابت باید شکرگزار مستبدینی باشیم که برون می آوردند زبان از قفا!!)

دوم: به ماه بهمن وارد شده ایم، ماهی که برای ما - مخصوصاً نسل قبل از ما - یادآور خاطرات تلخ و شیرینی است با واکنش ها و احساسات گوناگون از یادآوری شان.

خاطراتی توام با امیدهای سرشار، شادمانی از تولد انسان "متولد ماه بهمن"، شرمگینی از فریادهای بی اثر، غمگینی و هراسناکی از آتش جوخه های اعدام، روزهای پر استرس انقلاب ، شب های همیشه بیدار مبارزه و البته خواب ها و خواب الودگی ی تمامی ی روزهای سالیان بعد !!

سوم: به خاطر اهمیت این روزها در تحولات سیاسی - اجتماعی ی معاصر است که علیرغم تمامی ی مشکلات ناشی از آغاز مجدد امتحانات ام، باز هم نتوانستم بی تفاوت از کنارش عبور کنم. هرچند که نشد مطلبی آنچنان که باید مهیا کنم اما شعری ضمیر گونه را برگزیدم تا دوباره تکراری باشد از "حس آغاز" و یادی از "چشم ها..."

امید که این ضمیر نیز مرجع اش را بیابد و ....

آنچه در پی می آید خود به اندازه ی کافی گویا هست که نیازی به

شرح و تفسیرش نباشد، نوشته ای که می تواند حتی عبوس ترین

انسان ها را به لبخند وادارد، هر چند که لبخند شادترین شان

هم لبخندی خواهد بود بس تلخ، لبخندی توام با درد، لبخندی از سر سوز،

لبخندی برای طنز!

همین تلخی است که هنر طنز را از سایر شبه هنرهای خنده آور

- چون هجو و هزل و آنچه رسانه ی ملی (!) پرچم دارش است که تنها

با عناوینی چون لودگی و دلقک بازی قابل تعریف است - مجزا می کند،

هنر طنز همواره به حمایت از مظلوم برخواسته است و حتی امروز

هم یکی از راه های شناسایی اش جانبداری او از حق یا کسی است

که حق اش ضایع شده است و یا آنکه برای به دست آوردن حق اش

در تکاپو است.

پس چنین است که اگر به مطلب خنده آوری برخوردیم که اتفاقاً هيچ

قرابتي هم با هجو و هزل بين شان يافت نشد - چه صوتی تصویری،

چه نوشتاری یا هر نوعی دیگر - اما در جهت توجیه ظلم ظالم یا

پایمالی ی حقوق حقه ای باشد و یا تلاشش در جهت وارونه ساختن

حقیقت، سانسور و جراحی آن و یا کتمان اش بود، با هیچ تعریف و

استانداردی نمی توانیم طنز اش بنامیم، هر چند که خنده ای تا اعماق

جان نصیب مان سازد!

آری! درست است که طنز با خود خنده می آورد اما در فاصله ی بسیار

کوتاهی از خنده می توان ساعت ها در فکر فرو رفت و به پیام نهفته اش

اندیشید، و چه بسیار لبخند هایی که با بسته شدن لب به بغضی غریب

مبدل می شوند و یا به اشکی چون مروارید....

با این توضیح مختصر دعوت می کنم که نوشته ی زیر با عنوان

"من کیستم؟...." را مطالعه کنید، امید که این لبخند تبدیل به جرقه ای

شود در فکرتان، آنهم جرقه ای آغازگر در راه تحولی انسانی...!

در آخر یاد آوری ی این نکته ضروری است که فرمت این پست، عکس

(جی پی جی) می باشد، پس چنانچه در رویت اش به مشکلی

برخوردید از روش هایی که برای تماشای این فرمت کارآ می باشند

استفاده نمائيد.

و اینک "من کیستم؟...." نوشته ی بلقیس سلیمانی

خبر آزادی ی جلوه و مریم در این دوره ای که به شنیدن اخبار نه چندان خوش خو گرفته ایم بسیار شادی آور بود و مسرت بخش و حقیقتاً خبری بود خوش.

اما از آنجا که هیچگاه قصد آن را نداشتم که این وبلاگ به صورت وبلاگ خبر رسان درآید از انعکاسش خودداری کردم.

 در این چند روزی که از آزادی این دو یار میگذرد تعدادی ای میل و پيام به دستم رسید که آرزوی آزادی برای این دو فعال اجتماعی حقوق زنان کرده بودند (!) و یا از آخر و عاقبت این پرونده سوال کرده بودند.

 پس تصمیم گرفتم تعدادی از عکسهای لحظه ی آزادی ی مریم و جلوه در عصر چهارشنبه گذشته در زیر بارش زیبای برف را منعکس کنم.

حضور این دو در بند مالی زندان نسوان شاید برای خودشان سخت بود اما برای زنان زندانی لحظات غنیمتی بوده است برای دانستن و آگاه شدن.

چنانكه از گوشه و کنار هم خبر میرسد در این مدت فضای اجتماعی زندان تحت تاثیر حضور این دو فعال آگاه به حقوق بشر و زنان قرار گرفته بوده است و بسیاری از زندانیان زن (و حتی کادر زن زندان) حضور ایشان را برای آموزش خود و دیگران بسیار مفید دانسته بودند.

امید که رهایی ی این دو کبوتر صلح با رهایی ی تمامی ی پیام آوران عدالت، آزادی، و برابری در سرتاسر دنیا توام شود.

به امید روزی که زندان افسانه ای شود کهن

{این مطلب را چند روزی است که نوشته ام اما تاکنون بلاگفا اجازه آپ لودش را نداده بود.}

برای جلوه صلح و برابری:

اولين باري كه جلوه را ديدم در هستيا بود، آن روزها هستيا تازه داشت متولد مي شد و گردهم آيي هايش منظم و فشرده بود. شوري در جلوه ديده ميشد كه انگار از همين كانون كوچك مي خواهد دنيا را متحول كند، شادي ي حاصل از رضايت در هر جلسه بيشتر از قبل در چشمانش ديده مي شد و همينطور شور تغيير و نارضايتي از نابرابري.

انرژي ي جلوه براي پيگيري ي خواسته ها و اعتقاداتش، مطالعات مستمرش در حوزه زنان، قلم زيبايش در به تصوير كشيدن وضع غم انگیز زنان امروز، نگاه فراسرزميني و جهاني اش، نظريات انسان محورانه اش و احترامش به زن و مرد به عنوان انسان (نه چنانكه بعضي از فمينيست ها زن را برتر از مرد ميدانند!)، گام هاي استوار و مصمم اش، و ... برايم بسيار جذاب، قابل ستايش و آموزنده بود.

كانون هستيا و جلساتش براي من واقعاً فرصت غيرقابل تكراري بود تا اولين تجربه هايم را از حضور در اجتماع خارج از دانشگاه كسب كنم و چه زلال و بي ريا بودند اعضاي هستيا، از معدود اجتماعاتي كه در آن احساس يكرنگي مي كردي، همه كساني كه مي آمدند - از مرد و زن - هر كدام دردي داشتند و سوزي. اغلب شان زخم خورده بي عدالتي بودن و به دنبال تغييري عادلانه. جمعي كه پس از سلسله جلسات هم انديشي و گرد آمدن در كنار ساير نحله هاي فكري – بيشتر منظورم ليبرال فمينيست هاست – و در نهايت تشكيل "كمپين يك ميليون امضاء" هرگز به آن صفا و صميميت نديدم. و در آن جمع صميمي و بي ريا بيش از هركس ديگري جلوه بود كه مي درخشيد و البته بيتا و كاوه هم...

هنوز باور اينكه جلوه در بند است برايم مشكل است، باور كنيد كه جاي جلوه در زندان نيست. هرچند كه قطعاً هم او و هم همسرش – كاوه – به خوبي مي دانند راهي كه در پيش گرفته اند هزينه هاي بسي گزاف دارد و احياناً براي پرداختش هم آماده بودند اما نه هزينه كار سياسي براي فعاليت اجتماعي؟!!

جلوه حتي در زندان هم بيكار ننشسته است، او با پيشنهاد تأسيس صندوق حمايت از زنان زنداني و برپايي ي نمايشگاهي از نقاشي هاي او توسط دوستانش در بيرون از زندان دگر بار ثابت كرد كه عشق و ايمان به هدف محصور شدني نيست. و چه زيبا جلوه از اين تهديد - حبس در بند مجرمان مالي - فرصتي ساخت براي عشق ورزي به هم جنس هاي در بند مانده اش.

شنيدم كه مادر جلوه براي آزادي دخترش از زندان آش رشته نذر كرده است. من هم براي اداي دين به اين دوست در بند تصميم گرفتم گزارش اين مراسم را عيناً از سایت  تغییر برای برابری منعكس كنم. به اميد آزادي او و تمام فعالين اجتماعي در سراسر دنيا.

هنوز آن روزها را به ياد دارم روزهایی که محال است فراموش شوند، روزهاي شور و هيجان، روزهای درد و غصه و .... يادم مي آيد كه هنوز دانشجوي ليسانس بودم، با شوري آن چنان، انتخابات مجلس نزديك بود و فضاي سياست – چون هميشه - مه آلود می نمود. جمعي از دانشجويان فعال در حوزه هاي سياسي و اجتماعي براي اخذ آخرين تصميم در خصوص چگونگي ورود يا عدم ورود به حوزه رقابت هاي انتخاباتي، حمايت از شخص يا جرياني خاص و يا سكوت در قبال همه جریانها و تبعات بعدي هر كدام از اين كنش ها قرار بود دور هم جمع شوند و من هم باشم در جمع شان. و آن روز:

در مباحث اسطوره شناسي، خصوصاً اسطوره شناسي تطبيقي به بر خي از نمادها، نام ها، خدايگان و در كل اسطوره هایی برمي خوريم كه در تمامي تمدن ها و در همه زمان ها، همواره قابل احترام بوده اند به طوری که تمدنی را نمی توان یافت که آنها را نحس بشمارند یا در زمره دیو ها و شیاطین.مشهورترين اين "كهن نمونه" ها كه اسطوره شناسان با واژه "آركي تايپ" توصيف شان مي كنند؛ آب است. (هرچند که می توان لیستی بلند بالا نوشت اما به همین قدر بسنده می کنم.)

زمان ما و بنا به توصيف بزرگي حافظ امروز – بر سر مزارش در امامزاده طاهر

در كرج گرد آمدند تا هشتاد و سومين سالروز تولدش را گرامي بدارند.

اين مراسم بدون حضور خبرنگاران، اصحاب رسانه و ساير نمايندگان افكار عمومي

برگزار شد و آنچه در پي مي آيد عكسهايي است كه مریم مجد – عكاس - از

اين مراسم عكسبرداري كرده است.

لازم است در اينجا از اين خبرنگار عکاس جوان به سبب اجازه انتشار اين عكس ها 

در وبلاگ تيره گان تشكر كنم.

و يك نكته ديگر اينكه "آيدا" محبوبترين همسر و هميشه معشوق شاملو نيز در اين مراسم

حضور نداشت.