آن روز هم چون هميشه دير از خواب پاشدم و دير به جلسه رسيدم، در بين راه در فكر بحث هاي احتمالي بودم، با عجله از پله ها گذشتم و نفس نفس زنان به محل مورد نظر وارد شدم، در زدم و به اتاق محل جلسه وارد شدم و براي تلطيف فضاي جلسه و در عين حال انحراف اذهان از موضوع تأخيرم شروع به لفّاظي و اصطلاحاً مزه پراني کردم، اما انگار كسي حوصله جواب دادن نداشت، همچنانكه تأخيرم هم انگار بنظر كسي نيامده بود، وقتي تعجبم به بالاترين درجه اش رسيد كه ديدم چند نفري در جلسه غايب اند آنهم كسائيكه هرگز حتي تأخير نداشتند چه برسد به غيبت!! جلسه شبيه مراسم ختم بود، بغض غريبي در گلو ها بود و چشم هاي قرمز دانشجويان دختر خبر از اتفاق ناگواري مي داد. اين بار هم من بودم كه سكوت را شكستم:

"چيزي شده، اتفاقي افتاده؟"

و جواب شنيدم كه :

"مگر اخبار رو نشنيدي"

"نه من تلويزيون نگاه نميكنم!"

"روزنامه، اينترنت، راديو،..."

"هیچی! من فقط از خواب پريدم و مستقيم اومدم اينجا"

و آن موقع بود كه با تركيدن بغض يكي از همراهان شنيدم كه بم لرزيده، آنهم  لرزشي از آن نوع كه همه از ابعاد فاجعه با خبريم و تازه فهميدم آنان كه نيامده بودند براي امداد رسانی عازم بم شده بودند.....

مردم به صحنه آمده بودند براي كمك رساني و البته بازار داغ شايعات هم پر رونق شده بود، استكبار جهانخوار هم بيكار ننشسته بود و همه جا شايعاتي پراكنده بود. شايعاتي از سرقت كمكهاي مردمي گرفته تا مفقود شدن كمك هاي خارجي تا ....

از همان روز تقريباً هر چيزی به حاشيه رفت مگر بم و كمك به بازماندگان اش. ويژه نامه اي كه براي انتخابات مجلس صفحه آرايي شده بود نيز به كناري رفت و قهر طبيعت به جايش نشست. يادم هست كه در اولين شماره نشريه اي كه بعد از زلزله چاپ كردم شعري زيبا از "معيني كرمانشاهي" همراه با عكسي از بم بینوا در پشت جلدش منتشر كردم شعری كه هنوز هم وقتي زمزمه اش ميكنم ياد آن روزها در ذهنم مي شكفد و از آن گذشته هنوز واژه به واژه اش برايم تازه است.

شعری که هر لحظه ممكن است براي قومي ديگر تجديد چاپ شود و يا ديگران براي ما به چاپش بسپارند!

با مرور اين شعر عكس هايي كه از بم امروز گرفته شده است را هم نگاه مي كنيم.

براستي زندگي ي امروز مردم بم با صبح روز زلزله چقدر تفاوت كرده است؟ آيا زندگي در بم به جريان افتاده است؟ آن هم پس از چهار سال، يعني به اندازه عمر يك دوره مجلس!

پیرمردی با فضیلت دوش نالان می گریست

گريه ای از سوز دل با های های ديگری

گفتم ای بالا وپستی ديده اين زاری ز چيست

داغ نور ديده ديدی يا بلای ديگری