با چشم ها ..... - وداعي در فصلي سرد - به ياد آنكه به جفت گيري گل ها مي انديشيد

X

با چشم ها ..... - وداعي در فصلي سرد - به ياد آنكه به جفت گيري گل ها مي انديشيد

با چشم ها .....

در حاشیه واژه ، صدا و متن

	وداعي در فصلي سرد - به ياد آنكه به جفت گيري گل ها مي انديشيد
به مادرم گفتم : «ديگر تمام شد» گفتم : هميشه پيش از آنكه فكر كني اتفاق مي افتد بايد براي روزنامه تسليتي بفرستيم در مطالب گذشته ام به ماه بهمن و اهميت وقايع اين ماه اشاره اي داشتم. امروز يكي از همان روزهاي با اهميت است. روزي كه دست كم سه نسل را سياه پوش كرد. سياه پوش و در حسرت حرف هاي ناگفته ي دختري جوان، بانويي كه در همين سي و دو سال زندگي اش حرف هاي جديد زيادي زده بود، در همين مدت كوتاه به قدر كفايت با سختي ها و رنج و غصه ها دست و پنجه نرم كرده بود تا جرأت و اعتماد به نفس اش به حد كافي رشد كند. در همين زندگي ي كوتاه در نظر بزرگان ادب و فرهنگ ايران و حتي دنيا قدر و منزلت يافته بود و به درجه اي رسيده بود كه بزرگي چون شاملو - شاعر بي بديل معاصر - در سوگ اش به غصه نشسته و در وصف اش زيباترين واژه ها را به خدمت گرفته و نام اش را به روشنايي اي تشيبه مي كند كه بر پيشاني ي آسمان مي گذرد. بله فروغ. نامي كه چون روشنايي بر پيشاني ي ادب و هنر منتقد مي درخشد. فروغ فرخ زاد، به گفته ي اطرافيانش - چون بسياري از بزرگان منتقد ديگر - روحيه ي خاصي داشته است. دختري غمگين و نا اميد اما جسور و سركش. آري، 24 بهمن ماه 1345 براي بسياري روز غم انگيز و غمباري بود، روزي غيرقابل باور در ميانه ي آن فصل سرد، روزي زمستاني كه مي بايست وجود بهاري ي زني عصيان زده را به "ظهيرالدوله" بسپارند تا در كنار ديگر بزرگان اين سرزمين زندگي ي ديگري اغاز كند، زندگي ي جاودان در واژگان اش. او مرده بود اما طبل زندگي اش از صدا نيفتاده بود، او رفت اما "خاطره اش تا جاودان جاويدان در تكرار ادوار" پابرجا ماند. او را به ظهير الدوله سپردند، چنانكه بزرگاني چون ملك الشعرا را نيز در همان آرامگاه دفن كردند اما شعرهاي شان زنده ماندند، آنها رفتند اما هنوز خانه ي شان از رونق نيفتاده است، هنوز آخر هفته ها و روزهاي تعطيل عاشقان سراغ ظهيرالدوله را مي گيرند و چه بسيارند جواناني چون نگارنده ي اين سطور كه روزهاي دلتنگي شان را بر مزار فروغ مي گذرانند..... با هم "آيه هاي زميني" اش را مرور مي كنيم. شاید حقیقت آن دو دست جوان بود آن دو دست جوان که زیر بارش یکریز برف مدفون شد روحش شاد آيه هاي زميني آنگاه خورشيد سرد شد و بركت از زمين ها رفت و سبزه ها به صحرا ها خشكيدند و ماهيان به دريا ها خشكيدند و خاك مردگانش را زان پس به خود نپذيرفت شب در تمام پنجره هاي پريده رنگ مانند يك تصور مشكوك پيوسته در تراكم و طغيان بود و راهها ادامه خود را در تيرگي رها كردند ديگر كسي به عشق نينديشد ديگر كسي به فتح نينديشيد و هيچ كس ديگر به هيچ چيز نينديشيد در غارهاي تنهايي بيهودگي به دنيا آمد خون بوي بنگ و افيون مي داد زنهاي باردار نوزادهاي بي سر زاييدند و گاهواره ها از شرم به گورها پناه آوردند چه روزگار تلخ و سياهي نان نيروي شگفت رسالت را مغلوب كرده بود پبغمبران گرسنه و مفلوك از وعده گاههاي الهي گريختند و بره هاي گمشده ديگر صداي هي هي چوپاني را در بهت دشتها نشنيدند در ديدگان آينه ها گويي حركات و رنگها و تصاوير وارونه منعكس مي گشت و بر فراز سر دلقكان پست و چهره وقيح فواحش يك هاله مقدس نوراني مانند چتر مشتعلي مي سوخت مرداب هاي الكل با آن بخار هاي گس مسموم انبوه بي تحرك روشن فكران را به ژرفناي خويش كشيدند و موشهاي موذي اوراق زرنگار كتب را در گنجه هاي كهنه جويدند خورشيد مرده بود خورشيد مرده بود و فردا در ذهن كودكان مفهوم گنگ گمشده اي داشت آنها غرابت اين لفظ كهنه را در مشق هاي خود با لكه درشت سياهي تصوير مي نمودند مردم گروه ساقط مردم دلمرده و تكيده و مبهوت در زير بار شوم جسد هاشان از غربتي به غربت ديگر مي رفتند و ميل دردناك جنايت در دستهايشان متورم ميشد گاهي جرقه اي جرقه ناچيزي اين اجتماع ساكت بي جان را يكباره از درون متلاشي مي كرد آنها به هم هجوم مي آوردند مردان گلوي يكديگر را با كارد ميدريدند و در ميان بستري از خون با دختران نا بالغ همخوابه ميشدند آنها غريق وحشت خود بودند و حس ترسناك گنهكاري ارواح كور و كودنشان را مفلوج كرده بود پيوسته در مراسم اعدام وقتي طناب دار چشمان پر تشنج محكومي را از كاسه با فشار به بيرون مي ريخت آنها به خود فرو مي رفتند و از تصور شهوتناكي اعصاب پير و خسته شان تير ميكشيد اما هميشه در حواشي ميدانها اين جانيان كوچك را مي ديدي كه ايستاده اند و خيره گشته اند به ريزش مداوم فواره هاي آب شايد هنوز هم در پشت چشمهاي له شده در عمق انجماد يك چيز نيم زنده مغشوش بر جاي مانده بود كه در تلاش بي رمقش مي خواست ايمان بياورد به پاكي آواز آبها شايد ولي چه خالي بي پاياني خورشيد مرده بود و هيچ كس نمي دانست كه نام آن كبوتر غمگين كز قلب ها گريخته ايمانست آه اي صداي زنداني آيا شكوه يأس تو هرگز از هيچ سوي اين شب منفور نقبي به سوي نور نخواهد زد ؟ آه اي صداي زنداني اي آخرين صداي صدا ها ...
+ نوشته شده در چهارشنبه 24 بهمن1386ساعت 8:42 بعد از ظهر توسط امیر \|